Mijn innerlijk kind.
Ik wilde niet meer aan jouw denken.
Jij wist mij telkens weer te krenken.
Steeds weer herinnerde jij mij aan die pijn.
Pijn van het gemis aan liefde in mijn leven.
Gevoelens van eenzaamheid alom.
Die gevoelens sloegen steeds weer in als een bom.
Aan al die gevoelens, dreigde ik ten onder te gaan.
Maar toch na diepe duisternis, stil verdriet om het gemis.
Uiteindelijk toch weer opgestaan.
Ik heb geleerd om jouw liefde te geven.
Dat wat jij mijn innerlijk kind zo hebt moeten missen in jouw leven.
En als jij mijn innerlijk kind weer dreigt te verdrinken in stil verdriet.
Dan zal ik de eerste zijn die dat ziet.
Ik zal jouw tranen doen verdwijnen.
Zodat ook voor jou mijn innerlijk kind, die prachtige warme zon zal gaan schijnen.
Ik heb jouw mijn innerlijk kind,
voor altijd een speciaal plekje in mijn hart gegeven.
Samen zullen wij groot en klein,
als één verder gaan met ons leven .
Marianne.